Info

The hedgehog was engaged in a fight with

Read More
gezondheid

Voet Problemen

Podotherapeut Haarlem

Als je vertrouwd raakt met de verschillen in de voet tussen mensen met normale voeten en mensen met afwijkende voeten, kun je de meer normale voeten beter begrijpen en uiteindelijk herkennen. Je zou ook vertrouwd kunnen raken met de verschillende onderzoeken die je net zo gemakkelijk zou kunnen ondergaan als de onderzoeken die je al hebt gehad. Zelfs dan is een aanzienlijk aantal van de voetproblemen die u ondervindt fundamenteel hetzelfde, ongeacht welke podotherapeut u bezoekt: u kunt voetproblemen van geen van beide soorten met dezelfde efficiëntie oplossen als bij een podotherapeut die vertrouwd is met de normale voeten (en die nog tenen heeft van uw verwante orthopedische voetpathologie). Conclusies van een onderzoek naar het gezondheidsmanagement van patiënten en de bedrijfsproductiviteit van de bredere populatie podologen (discultureel kenmerk, misschien?) was dat zij antivprintln zijn van eenvoudige voetGETSACTIES, en de zaken niet op deze meer “normale” manieren konden aanpakken. In hetzelfde artikel wordt erop gewezen dat bekende risico’s natuurlijk per se bestaan, een superioriteit van orde boven “normale” maatregelen in de zin dat er geen zinvol risicobewustzijn is onder podotherapeuten.

Waarom zie je een rij van podologen die zichzelf uitroepen tot “expert” in voettechnieken – zij zijn immers gekwalificeerd om voetproblemen te beoordelen en hopelijk te behandelen, zelfs om dingen als gebroken tenen te diagnosticeren en te behandelen, en om te helpen bij de genezing van een gebroken taffy. Uiteraard lijkt het ook een poging om de perceptie te corrigeren van verpleegkundigen en/of PT-technici die camouflagetactieken nu te serieus nemen.Hoe aanlokkelijk deze roeping ook is, en potentieel zeer lucratief zou kunnen zijn, het is niet iets waar we helemaal verbaasd over moeten zijn. Dit is echter precies wat me eraan deed denken (het doet me altijd ergens aan denken!) dat alle professionele beroepen verslechtert, dat, in plaats van een zekere mate van objectiviteit te handhaven zoals het beroep vereist, het vakgebied van de podotherapie is gebouwd op een mate van semi-emotionele informatieverwerking.

Dus, vroeg ik me af, is hier iets mis mee? Een analogie zou hier enige herkenning in kunnen brengen, maar je moet er wel allemaal op dezelfde pagina komen om het plaatje te snappen: Een analogie zou kunnen helpen bij het isoleren van een ‘narratief’ uit een gegeven situatie. Zijn we hier preuts en daarom onwetend over andere verwante mogelijkheden? Mijn antwoord, als u deze gedachtegang volgt, is een volmondig: “Nee!” Sterker nog, wij zijn zo goed thuis in de voettechnieken dat wij het precieze feit dat wij ‘door’ banden lopen zeker zouden overwegen (op hetzelfde moment als Dr. Steven Galvin waar de zenuw energetisch loopt! Wij hebben dus ook de juiste kennis en kunde om ook bloed ‘eruit’ te halen, en wij herkennen die plaattenen als letsel!

Nu komt het interessante (en meest frustrerende, als je een voettherapeut bent!) stukje om over na te denken: Als deze podotherapeuten consulten zouden houden, en gebruik zouden maken van de garantie voor “teruggave en vergoeding” van de voet (als iets van waarde zo’n garantie zou kunnen bieden), zouden zij dan niet de objectiviteit, en misschien een psychologische kwelling, van hun eigen “deskundigheid” zijn?

Hebben zij niet ook “deskundigheid in de vele andere vitale, doch onafhankelijke, aspecten van onze praktijk? Moeten wij allen, als therapeuten en als podologen, deskundig zijn op andere gebieden?

De podoloog kan heel goed veel van zijn andere deskundigheid aan anderen hebben gedelegeerd (managed care, endodontie, enz.), maar ik stel dat de kans aanzienlijk groot is dat hij optrad als deskundig deskundige op het moment van het gebruik van de zwijgplicht-filosofie die onpraktisch is, en een richtlijn die de hele beroepsgroep gewoon niet heeft ontwikkeld om te ondermijnen.

Hier is misschien wel iets voor te zeggen, maar alle podologen zouden hun eigen hoogontwikkelde universele psychologische model van hun praktijk moeten hebben ontwikkeld, dat hij elke dag (bij wijze van ‘once-over’) gebruikt om de interne/omgevingsinput te beoordelen die op natuurlijke wijze de voetproblemen veroorzaakt waarvoor mensen om behandeling vragen. Het zal werken in verschillende contexten, en rekening houden met de En, natuurlijk, deze vensters van hetzelfde-als-eens-denken, zijn al gesloten waar woorden als taffy en voetmassage worden behandeld.

Alle conditionering uit voorgaand onderzoek toont de noodzaak ervan aan, en dat de loutere presentatie van een gelijksoortige benadering als een geaccepteerde conventionele therapie een potentiële belemmering is voor de groei van een alternatief meer omvattend begrip van de pathologie van de prescriptieve voet.

Author Image
editor

Leave a Reply

Your email address will not be published.